O último ano deu mostras abondo desas negativas, transformadas en pedras lanzadas contra a normalización. Moitas viñan de antes e son elementos que avanzan cos anos, lentamente, mais de modo inabalábel. Probabelmente sexan estas as pedras máis perigosas, porque non se detectan, porque se revesten dunha normalidade aparente que, porén, contradi calquera lóxica cultural autocentrada e, portanto, evidencian as pegadas dunha contra-normalización deseñada e executada en diferentes fases —hoxe de modo particularmente acelerado. Outras son novidades, en forma de pequenos escándalos, que se comentan uns días, talvez unhas semanas, e que despois pasan ao terreo do esquecido, do que se asimila sen moita oposición —salvo polos sectores máis dinámicos e preocupados— e axudan a mellor pasar esas outras pedras silenciosas. Cunha combinación de ambas é que se impón a cultura dominante, a poder de retallar disimuladamente a minorizada.

Non hai máis que voltar a vista para tras e comprobar a pavorosa ausencia de calquera avanzo en positivo. Ao contrario, aí continúa o uso do galego como parodia de si mesmo, esa oposición do moderno e o dinámico co folclórico e agrario —tendo en conta o papel reservado ao agrario neste devalo hipertecnolóxico polo que nos levan-. O idioma convértese así nun trasunto da cultura e da clase: a obreira bruta, o gandeiro idiota. Eses son os tipos que aparecen na cultura institucionalizada e nos seus subprodutos, toda esa serie de programacións do folclórico considerado como territorio morto, fosilizado, digno de museo e máis nada. Nen a política xoga en contra, con esa xerga súa burocratizada, inzada de estranxeirismos que nos remeten, outra vez, para o relato de que o noso idioma é incapaz, que é arcaico e que non serve para a vida de hoxe.

Tamén o supremacismo español continúa, mais agora reafirmándose con menos rubor, con máis descaro. Non hai máis que ver o espectáculo vergoñento da Real Academia Galega (e, ao tempo, a sistemática ocultación da Academia Galega da Língua Portuguesa e do seu recoñecemento internacional), que termina co nomeamento dun presidente cuxas primeiras declaracións son para cuestionar a normativa que a propia Academia aproba. Véxase tamén o corte sistemático aplicado á cultura e, simultaneamente, a identificación de quen se organiza para a defender co terrorismo (categoría que non é banal, nen moito menos). Véxase a nova lei de ensino, a LOMCE, que a presión popular conseguiu adiar, mais que voltará a seguir coa privatización e a uniformización, cargada do seu odio centralista contra a diversidade das culturas, contra todo o que non sexa uniforme e monoliticamente español. Véxase, en fin, como os anuncios de diferentes empresas de retiraren os seus servizos en galego lle resultan, a quen hoxe ocupa a Xunta, unha simples cuestión de mercadotecnia, da que nada hai que dicir.

Nada disto, nen o que xa viña de antes nen o que haxa de novidoso e descarado, acontece por acaso. Ao contrario: todo fai parte dun plano xeral que, sen necesidade de se orquestrar ao milímetro, nen moito menos, conta con poderosos altofalantes e con medios de difusión suficientes para que a máis simples das mensaxes chegue a todas partes e vaia callando en nós paseniñamente, como por pura inercia —unha inercia porén, que nada ten de natural-.

Somos nós, as persoas que reclamamos unha normalidade no noso idioma e na nosa cultura, as que construímos o idioma cada día. Un idioma propio para reivindicar a xustiza social, que nos devolvan o roubado e que nos deixen decidir o que só nos incumbe a nós. Un idioma para nos cohesionarmos fronte ás tentativas disgregadoras propias de quen nos quer escravas e escravos. Un idioma como mecanismo de autoidentificación, porque só por obra e graza del é que aínda existimos como pobo. Un idioma como vínculo co mundo, mais como vínculo soberano, en todo caso, non subsidiario do español, como exixe a ILP Valentín Paz Andrade, que o PP votou favorabelmente co mesmo sorriso cínico con que no seu día aprobou a normalización linguística que hoxe se encarga de impedir. Non esperemos que a dereita española coincida connosco. Nunca compartimos intereses. Nen nisto nen no resto. Para non nos sentirmos estranxeiras na nosa terra: autodeterminación e lingua!

Coincindindo coas mobilización do sindicalismo nacional e de clase no 1º de maio, a nosa organización distribuiu o novo número da nosa revista “Arredista!”, que é xa o noveno. A seguir podes ler a editorial da mesma, así como consultar ou descargala integramente:

A crise capitalista segue arrasando as vidas das galegas e galegos.Mais de 300.000 persoas no desemprego, exclusión social, pobreza e emigración esténdense conforme os governos do capital asentados en Compostela, Madrid e Bruxelas seguen a implementar as medidas deseñadas para manter o sistema en pé á nosa costa. Para garantir o seu lucro nada é barreira: privatizacións, re-pagamento dos servizos públicos, destrución do territorio,mais reformas laborais para destruir o sindicalismo, dificultar a xubilación ou impor salarios de miseria á mocidade, alén da próxima caducidade de moitos convenios que poden levar a clase traballadora galega a cobrar só o salario mínimo.

Os sectores produtivos galegos sofren mais ainda esta situación: o naval como paradigma,mais tamén o téxtil, ou agora a transformación industrial pesqueira, conforman un panorama que deixa o sector servizos, altamente precarizado, como case única alternativa, nun momento onde reducen o tamaño do sector público e agreden os dereitos dos seus traballadores, e a privatización das caixas destrúe as ferramentas de loita económica autocentrada contra a crise.

As dificultades no emprego, en manter un mínimo de benestar vital e na destrución produtiva pasan factura: as loitas contra a expulsión de xente das súas vivendas ou o roubo das preferentes son síntomas da enfermidade do capitalismo na Galiza.

Frente a isto, os gobernos criminalizan as organizacións que loitan e toda contestación, aumentando a represión, a manipulación ideolóxica e dos servizos públicos de información e a dose de españolismo que nos serven para anularen toda resposta social propia e galega: o sindicalismo nacionalista e as expresións políticas autoorganizadas como o BNG son atacadas ou ignoradas segundo conveña.

Porque o poder sabe que unha saída xusta a esta crise no noso país só pode pasar pola conquista da soberanía nacional, posta ao servizo da clase traballadora e das clases populares. A urxencia dunha
saída así ten que levar a unha campaña plural, firme, clara e de longo alcance que socialice a única solución aos prementes problemas da nosa nación. Avante con ela!

Consulta o Arredista nº9

Descarga o Arredista nº9

Eram as cinco da madrugada e Susana falava com Xan. Conheceram-se no bar e discutiam dum tema do que as duas gostavam. Apareceu o moço de Susana. Botou umha olhada ameaçante a Xan, abraçou a Susana e beijou-na. Xan deu-se por enterado e marchou.

No nosso imaginário a palavra violência connota sangue, feridas, golpes, berros. Quando as instituiçons desenham campanhas contra a violência machista na parelha todo som imagens de mulheres com o rosto marcado, corpos mortos, mais sangue, mais golpes, mais berros. Sabemos que se a nossa parelha nos agrede fisicamente, se ergue a mao contra nós, se nos bate, há umha agressom machista.

Mas o poder que se exerce desde a posiçom masculina na maior parte dos casos nom é tam evidente. Por isso é tam perigoso. Porque as violências que nom detectamos vam tecendo umha rede de submissom da que só chegamos a ser conscientes quando já estam tam bem feitos os nós que custa demasiado desfazer-se dela e voltar ser nós próprias.

Eram as três da tarde. Susana passava perante umha cafetaria com mesas na rua. Vestia umha saia. Vários homens lá sentados seguirom-na com a olhada, sem afastar um momento os olhos das suas pernas, do seu cú, dos seus peitos. Quando a tinham mais perto berrarom: “Ai, se te colho, morena…!”, “Com essas pernas estás para comer-te”.

Som as violências invisibilizadas, naturaliçadas, justificadas, as mais duras, porque batem incesantes desde que, sendo nena, és consciente do rol que se che asigna e começas a interiorizar a divisom entre comportamento bom e mau, entre o decente e o indecente, entre ser umha “buena chica” e ser umha zorra, entre as putas e as senhoras, as mulheres e as marimachos, as respectáveis e as qualquera.

Quando o moço de Susana irrumpiu no espaço autónomo dela e decidiu que a conversa com Xan já chegara ao seu fim, houve um acto violento, umha amputaçom terrível da capacidade de Susana de se autodeterminar, isso que se deu en chamar “micromachismo coercitivo”, polo que o homem ocupa um espaço que nom lhe corresponde, impondo o seu critério e anulando a vontade da mulher. Mas nom é o único exemplo. Colette Guillaumin, em “Sexo, raça e prática do poder” fala doutro micromachismo invisibilizado, o que ela chama “uso expansivo do espaço físico” e que exemplifica em comportamentos como acaparar o televisor para ver o que ele deseja ou dormir a sesta ocupando todo o sofá e impedindo um uso comum do mesmo.

Quando esse grupo de homens expresa a Susana os seus pensamentos sobre o corpo dela, nom é um “piropo”. A sensaçom de Susana antes de passar perante o bar, com esses homens expectantes, é de ansiedade. Sabe-se objecto nas mentes deles, sente-se vulnerável e mesmo chega a pensar que quiçá, parva ela, sabendo como é o bairro, nom devera ter posto umha saia tam curta. A invassom do espaço das mulheres é um acto de violência machista, seja desde as cadeiras dum bar ou seja nunha discoteca, quando perante as contínuas negativas seguem a insistir, tocando, acurtando a distância física. Isso é violência, violência real, palpável e diária.

usana saia da Facultade todos os dias às 13.30h. E todos os dias agardava na porta Xan. Como ele trabalhava polas tardes, tambem agardava para estar com ela na Facultade nos descansos entre aulas. Quando tinha dia livre agardava polas tardes, quando ía a aulas de baile galego, acompanhava-a até a entrada e depois a recolhia. Polas noites Susana coidava umha criança e depois adoitava combinar com umha amiga para tomar algo. Malia que ela tinha carro, ele levava-a até ali e a recolhia.

Nas relaçons de parelha as violências ainda som mais naturalizadas e mais justificadas. Às vezes resulta complexo detectar a dissimetria de poder na própria relaçom, pois tendemos à autojustificaçom da nossa tolerância e do comportamento da outra pessoa. Às vezes custa-nos marcar a linha. Por exemplo, sentimo-nos mal por sairmos de festa com outras pessoas, e sabemos que nom devemos sentir-nos assim, mas lembramos que a última vez ele ficou “tirado” e isso “nom esta bem”. Sentimo-nos culpáveis por disfrutarmos longe da parelha, mas nom ré-pensamos os motivos por que identificamos esse sentir com algo “normal”.

Nós, mulheres conscientes, feministas, sabemos que os ciúmes nom som amor, som parte do ideário da possesom. Sabemos que a desqualificaçom dos nossos enfados com apelativos como “histeria”, “tolémia”, nom som opinions no marco dumha discusom; som a exteriorizaçom dum sentimento de dominio nessa relaçom de poder. Mas custa-nos marcar o limite entre passar grande parte do nosso tempo com alguem e perder a nossa autonomia. Custa-nos admitir que a pessoa com que compartilhamos muito exerce essa posiçom de dominio sobre nós e, aínda peor, está tam cómodo nela que nom é quem de reconhecê-la para mudá-la.

Susana ergueu a man na assembleia e deu a sua opiniom sobre um tema. Estavam a debater de feminismos e Susana, que nom adoitava sentir-se com a confiança abondo para falar, decidiu fazê-lo, questionando as atitudes pouco feministas que se costumam desenvolver nas organizaçons políticas. Após ela, intervinherom vários companheiros, desacreditando as suas posiçons com escasos argumentos, sentindo-se atacados e ofendidos.

As mulheres que militamos em organizaçons transformadoras sabemos que as contradicçons entre as posiçons feministas teóricas e a praxe diária existem e o realmente duro é reconhecê-las para começar o combate. Comecemos por combater o óbvio. Que as mulheres participam(os) “pouco”, falamos pouco, nos debates políticos? Pensemos na socializaçom. Pensemos na exigência social de obtençom da aprovaçom masculina. Pensemos no habitual que é a desautorizaçom das mulheres (muitas vezes com argumentos como “chegou aí porque é a moça desse companheiro”, “é umha tola”…). Pensemos nas atitudes paternalistas dos próprios companheiros de militancia (“nom actuas por ti própria, comerom-che a cabeça, deixa que che explique”). Pensemos na reclussom ao âmbito privado, arrastrada (e combatida) durante séculos. Pensemos que o espaço em que nos movemos, em que actuamos e em que militamos é um espaço masculino, e que é nesse espaço onde vivemos e no que supostamente temos que nos sentir cómodas, um espaço que existe para perpetuar a desigualdade de poder. Nós nom criamos estas regras, e o feito de que se nos valore pola nossa capacidade de adaptaçom a elas é mais umha violência simbólica.

Nom podemos escapar do patriarcado “individualmente”. Só podemos derrubá-lo entre todas, desde a consciência e a organizaçom. Só mudando esta estrutura social, rachando coa dissimetria de poder nas relacións, levando ao centro do debate político a luita feminista, poderemos rematar com a violências, micro e macro. O reconhecimento e a consciência som o primeiro passo para a emancipaçom.

O mais grave é que, nos planos dos seguidores de Capriles, alentados pelos Estados Unidos de maneira explícita e também pela UE, o FMI, o BM e governos pró-capitalistas de maneira mais velada —mais covarde—, a situação não vá deixar de escalar e de se agravar. Por que? porque o estado de excepção que as bandas armadas do capital estão a provocar na Venezuela não é o objetivo, mas apenas a ferramenta. Por outras palavras: o que se procura não é o caos do país, mas que esse caos venha provocar a resposta de um exército posicionado publicamente com o presidente Maduro, de maneira a materializar a escusa perfeita para os “democratas” do primeiro mudo darem a ordem de intervir –leia-se, invadir– a república bolivariana.

Ainda assim, tampouco isto é o mais surpreendente. Porque, nesta altura, o roteiro do imperialismo na Venezuela deveria resultar-nos já perfeitamente conhecido: trata-se do mesmo que já empregaram para as invasões da Líbia e da Síria, e é o que presumivelmente irão empregar para as invasões da Coreia Popular-Democrática e do Irã, que chegarão, mais cedo ou mais tarde, nessa lógica devoradora e insaciável do lucro perante tudo. Enfim: ei a segunda versão do roteiro do Iraque, melhor calculado e com os erros de opinião pública convenientemente corrigidos, e mais operativo do que nunca antes, graças, ademais, à participação nojentamente entusiástica dos meios mainstream (inclusive dos que dizem estar a representar a consciência crítica) que, hoje, apenas falam de “distúrbios” enquanto nos assolam e nos alienam ainda mais com dados sobre as vidas dos tristes mortos da maratona de Boston.

Frente a isto, a Venezuela que decidiu continuar a construção do socialismo bolivariando deve resistir as provocações. O PSUV sabe-o. Haverá tempo para a justiça. O primeiro é, lá, assegurarem a inviolabilidade do país. E é a nós, no exterior, por enquanto, que cabe continuarmos a informar e a difundir a barbarie capitalista, agora na Venezuela, sempre no mundo

En primeiro lugar, o avanzo do “republicanismo” español, se é que for mais do que unha posición propia do momento —unha posición que “toca”—, cimenta sobre o desprestixio máis absoluto da monarquía borbónica. É certo que os índices de impopularidade da familia real e do propio xefe do Estado como figura pública atinxiron níveis preocupantes para os sectores monárquicos nos últimos dous anos, mais isto tampouco e novo. O desprestixio da monarquía vén de vello e ten a ver co desfasamento e coa indecencia democrática da súa figura. A acentuación actual desas contradicións democracia/monarquía é, no fondo, circunstancial; aínda que deba, con todo, ser aproveitado.

Por outra parte, pesa o feito de que a monarquía é un dos mais evidentes legados da ditadura, e nese sentido ten un papel de continuación post-franquista dos principios de unidade territorial e centralismo. Os limites da descentralización, do café para todos, do “Estado máis federal do mundo”, como nos cansamos de ouvir, resultan particularmente férreos desde os últimos anos, desde o plano Ibarretxe á declaración de soberanía do parlamento catalán. Fica claro que Madrid continúa a arrogarse toda a soberanía e que ninguén pode saír do seu ámbito de poder sen formalizar unha ruptura clara e consecuente.

En calquera caso, non deixa de ser particularmente incoherente que os mesmos que hoxe constitúen o principal motor do republicanismo (PCE-IU)  tivesen aceptado a o franquismo e a monarquía no seu momento —e de modo explícito e ben ostensíbel, a través da súa política de chamada “reconciliación nacional” desde 1956 mentres no interior continuaba a loitar a guerrilla, así como do seu papel nos Pactos da Moncloa-.  A renuncia a exercer un republicanismo pola vía específica da acción política levounos a optar por liñas capaces de manter o principio enriba da mesa, esmorecendo cada día de inanición; situación da que é sintomático o papanatismo arredor do papel do xuíz Garzón en relación ás vítimas da guerra e da persecución política exercida polo Franquismo, depositando as esperanzas na vía xudicial mentres fica en tabula rasa a vía política.

Malia todos estes anos de renuncia, o crecemento dun republicanismo espontáneo —portanto, volúbel, non asentado— como reacción aos escándalos da familia do rei, ten levado a propor unha serie de alternativas rechamantes, mais de pouco ou ningún percorrido político. IU quer agora impulsionar un referendo: mais un referendo sobre o que? Sobre a forma do Estado? Pretenden utilizar, a serio, o mesmo recurso para decidiren a forma do seu Estado que negan ás nacións sen Estado para decidiren se se irán dotar ou non dun? Aínda máis: IU vén de facer bandeira do concepto de ‘Segunda Transición’. Pero, no fondo, non se opón esta segunda transición, de maneira táctica, ao xurdimento de procesos constituíntes con posibilidades certas en Cataluña e Euskal Herria? Evidentemente, si.

O republicanismo español non está a facer outra cousa que seguir a vía de concertación que o Canadá seguiu a respeito do Quebec, por exemplo, e que non é moi diferente á que a España total ofreceu a Cataluña, Euskal Herria e Galiza cando decidiu visar de iure os seus estatutos de autonomía xa aprobados antes do golpe de Estado de 1936. O obxectivo é ofrecer unha alternativa amábel a quen hoxe aposte pola soberanía plena diante da constatación de que, dentro do Estado español, é xa claramente imposíbel calquera desenvolvimento autocentrado —en calquera campo que for— das nosas nacións. O que se está a ofrecer, no fondo, é mais do mesmo: un sistema federal que non avanza nen o máis mínimo en termos de soberanía, e que continuará fundamentado sobre a desigualdade e o expolio das riquezas e dos recursos proprios, e sobre a negación de dereitos ás nacións que quedaren inseridas nese novo esquema. Non se esqueza que a federación é, no fin de contas, un outro tipo de descentralización de arriba abaixo, e que, pola contra, do que se trata con estes procesos constituíntes, é de construir poder popular de abaixo arriba; por tanto, todo o contrario.

Na Galiza existe, ademais, unha tradición republicana de noso. En 1846, o levantamento provincialista xurdiu da oposición a ser “colonia da corte española”, literalmente. En 1873, en pleno Sexenio Revolucionarioe tamén coa monarquía en crise, o pobo de Donís en Cervantes negouse a pagar impostos e proclamou unha república propia. En xuño de 1931, en Ourense e Compostela foi proclamada a I República Galega, no marco da folga de operarios do camiño de ferro. En decembro, despois de non ter callado aquela, a fundación do Partido Galeguista tiña como obxectivo a “autoderminación política baixo a forma de goberno republicana”. E en decembro de 1933, con Fuco Gómez á fronte, houbo un novo intento de proclamación da República Galega. Todos estes exemplos, uns máis serios do que outros, mostran en todo caso a existencia desa tradición e o feito de que a república, como forma de autoorganización, leva presente entre o pobo galego desde mediados do século XIX, cando menos. A exixencia dunha República Galega en pleno século XXI non é outra cousa que o recoñecemento da necesidade da autoorganización e dunha ruptura democrática con España e o seu Estado.

A simboloxía, por todo isto, xogará un papel fundamental. A bandeira republicana española, a tricolor, oposta á monárquica, representa acaso algunha mudanza significativa no que representa a respeito do que xa temos? Temos comprobado que non. A bandeira republicana española é tan centralista, tan expoliadora e tan negadora dos nosos dereitos e dos nosos intereses nacionais como a bandeira franquista, aínda que os seus modos sexan máis sutís e, por tanto, menos polémicos. Cómpre non levarse a engano: durante a idílica II República española, leváronse adiante políticas desde Madrid, xa daquela denunciadas polo Partido Galeguista, que prexudicaban claramente os intereses das nosas clases populares e evidenciaban a falta de soberanía que lastraba a Galiza á pobreza, como é o caso da sinatura do tratado co Uruguai que favorecía a importación de carne conxelada ou os aranceis sobre o trigo, por citar tan só dous casos. A Galiza da II República non era unha Galiza ceibe e dona de si, senón dependente e sometida ao poder central do ‘Estado Integral’ -tal e como se definía na Constitución republicana-, que limitaba o acceso á autonomía con barreiras  que -malia seren salvadas finalmente- dificultaban a toma de decisións sobre os asuntos de meirande interese para a economía galega.

Fronte a isto, nós, galegas e galegos, temos xa unha bandeira republicana propia, tamén de tres cores: a bandeira azul e branca, coa estrela vermella dos movementos de emancipación anti-coloniais. E con ela é necesario traballar para acumular forzas en chave soberanista e dotármonos dunha II República Galega, non sucursalista, autocentrada, sustentábel, plenamente soberana, anti-imperialista e socialista.

Fidel Diéguez na roda de prensa de presentación pública do MGS, o 20 de marzo de 2009, xunto con Noa Presas e Rafa Vilar.

Na mañá do 22 de marzo faleceu o noso compañeiro Fidel Diéguez tras loitar os últimos meses contra un cancro. A súa loita final, mesmo coñecendo como coñecía desde o primeiro momento cal sería o desenlace, foi un digno resumo da súa maneira firme e directa de afrontar as dificuldades e os reptos, tal e como fixo noutros ámbitos da súa vida e na súa dilatada militancia política. Desde moi novo foi sensíbel á inxustiza e o seu sentimento patriótico estaba lonxe de ser unha evocación folclórica. Xa aos 16 anos participa nos núcleos de nacionalistas en Madrid onde formou parte da Asociación Cultural Lóstrego, e se integra na AN-PG e na UPG, na que co tempo chegaría a ser membro do seu Comité Central. Militancia madrileña, tan activa nos 70 e primeiros 80, que compaxinaba coas súas escapadas á Reboira, no Concello do Saviñao, de onde era natural. Fidel forma parte desa xeración de militantes irrepetíbel, daquela mocidade que contra vento e maré, contra o franquismo e a esquerda española, construíron organizacións e dotaron de teoría política ao movemento nacional-popular galego.

Enxeñeiro de Telecomunicacións e mestre de profesión tivo unha intensa actividade sindical durante toda a súa vida, primeiro no Sindicato Obreiro Galego e na Unión de Traballadores de Ensino de Galiza, da que foi fundador, até a actual CIG. Co regreso a Galiza instálase definitivamente en Noia coa súa familia, onde foi Responsábel local do BNG e concelleiro en varias lexislaturas. Foron anos ilusión, de construcción e de erguer organizativamente unha comarca que sempre tivera tanta importancia para o nacionalismo galego e que nos duros anos 80 e 90 ficara mais ou menos desartellada. Activista cultural e lingüístico, destinou moitos esforzos e colaborou desinteresadamente con estas causas durante toda a súa vida.

Nunca fuxiu do debate nen lle tivo medo ao conflito, se era pola defensa das posicións que consideraba correctas, e así rebelouse contra a moderación e perda de perfil idelóxico da organización que tanto loitara por erguer. Nesa altura, xunto con outros núcleos de militantes do BNG, sindicalistas, activistas sociais e mocidade combativa participa na construcción dunha alternativa independentista e de clase no BNG, sendo escollido membro do seu Consello Nacional. Nos inicios participa activamente da Coordenadora Nacional do MGS, sendo das persoas que daba a cara cando ninguén daba un peso, algo que nunca lle soubemos agradecer como merecía.

A punto de cumprir 57 anos deixanos un militante, palabra que nalgúns casos como o de Fidel debera escreberse con maiúscula. Unha desas persoas que gastou as mans na defensa desinteresada dunhas ideas que hoxe queremos continuar como mellor homenaxe. Aqueles e aquelas que entendemos que a loita de clases e a independencia nacional de Galiza son caras dunhas mesma moeda perdemos un referente e gañamos un exemplo que tentaremos non defraudar.

Facemos un chamamento a asistir ao acto cívico que a súa familia organiza mañá sábado ás 13h no Cemiterio de Boisaca, en Compostela.

Agora a maioría dos governos emiten notas de condolencia. E os xornais fieis ao capitalismo e ao diñeiro fan un repaso pola vida de Chávez. Pero é un momento efémero, e hipócrita. Porque cando ninguén mire —salvo os que sempre estamos pendentes—, volverán á carga coa súa retórica sistémica, criticando o humor de Chávez, o seu estilo comunicativo, as súas alianzas ou a súa popularidade. Criticando, até, que se atrevese a gañar todas as eleccións, e até aquel referendo revogatorio que en 2004 pediu —e obtivo— a oposición empresarial. Volverán, tamén, a dicer que Chávez era a encarnación de todos os males da política, que foi un ditador, insultando así a memoria de calquera que teña sofrido unha ditadura. E, porén, calarán o único que é certo: o abano de políticas concretas que pouco a pouco foi rompendo a rocha da miseria naquel país.

Eses medios, por serviren a quen serven, non dirán nada das misións de vivenda, das misións de saúde, da educación gratuíta —gratuíta de verdade— en todos os níveis; non dirán nada de que as leis laborais, como outras, son decididas en Venezuela através de asembleas de barrio. Curioso ditador que dá as leis ao pobo para que as redacte, e que erradica o analfabetismo para que toda a cidadanía poida ler e formarse, e participar. Non falarán de nada diso porque, facéndoo, abren a veda para as comparacións necesarias co que nós sofremos aquí; para que os seus leitores non sintan a necesidade de ollar, de esguello, para os desafiuzamentos, o desemprego, a emigración, a corrupción, e así por diante.

Pero non é só o que Chávez fixo na súa casa. É tamén o que deixou a modo de legado —que non de epílogo: un inmenso e fecundo regueiro de ferramentas contra o imperialismo: a ALBA, o UNASUR, a CELAC, o Consello Sudamericano de Defensa, o Banco do Sul, o Petrocaribe. E é, sobre todo, o que deixou para nós, socialistas: a mesma semente de vencer que deixou Reboiras. Porque un pobo que coñeceu a dignidade da soberanía non volverá axeonllarse e enterrar a cabeza na lama podre do capitalismo salvaxe, por mais que o pretendan os inimigos de sempre. Nesa loita, toda a nosa solidariedade co povo venezuelano e co ideal bolivariano. Até á vitoria sempre, Comandante!

Diversas organizacións políticas e sociais (entre elas o BNG, a CIG, a Liga Estudantil Galega ou Isca!) veñen de convocar unha mobilización nacional co fin de dar unha resposta unitaria a un sistema cada vez máis corrupto e agresivo cos nosos dereitos sociais e nacionais. Para reverter a situación apóstase por un cambio de réxime pola vía soberanista, como recollen os lemas da campaña:  “Polo dereito ao traballo, á igualdade, aos servizos públicos e á plena soberanía nacional galega. Por un proceso constituínte e de ruptura democrática. Abonda xa de corrupción e de destrución social e cultural.”

A manifestación nacional terá lugar o próximo 3 de marzo ás 12:00h desde a Alameda de Compostela. Previamente haberá concentracións comarcais nas sete principais cidades do país, o venres 22 de febreiro pola tarde.

A convocatoria conta coa novidade e a importancia política de vir impulsada por organizacións que até agora non tiñan coincidido á hora de intervir socialmente de xeito unitario. Por iso -máis ainda nun momento como este onde a unidade é máis necesaria que nunca- debería servir, partindo da xenerosidade de todas, a ir asentando na rúa dinámicas conxuntas entre os diversos sectores do soberanismo organizado, de cara a articular unha resposta o máis ampla posíbel de todas aquelas persoas e organizacións que defenden desde a esquerda unha transformación social profunda que no noso país só pode vir pola vía da construción nacional e a ruptura co réxime post-franquista español.

A seguir podes consultar o manifeto íntegro para a convocatoria:

Polo dereito ao traballo, á igualdade, aos servizos públicos e á plena soberanía nacional galega

Por un proceso constituínte e de ruptura democrática

Abonda xa de corrupción e de destrución social e cultural

Herdeiras e herdeiros da esperanza de Celso Emilio, erguemos a voz nun tempo escuro para convocar a sociedade galega, a esa inmensa maioría social traballadora, a unha resposta de dignidade e loita para enfrontar o tempo da devastación social e cultural, política e económica, que están a provocar as políticas do capitalismo ultraliberal no noso país, Galiza.

Esta convocatoria quere sinalar como responsábeis os gobernos-títere que atenden submisos ás imposicións dos mercados capitalistas e dos especuladores, grandes empresarios e defraudadores en prexuízo do acervo de dereitos económicos, sociais e culturais e das liberdades políticas que precisamos as galegas e galegos para podermos exercer a nosa condición de cidadanía social. Ese complexo de dereitos e liberdades constitúen os alicerces do outro país que arelamos, ceibe do complexo de violencias estruturais que en todos os eidos da vida social feren as condicións materiais de vida da inmensa maioría traballadora do país.

O réxime político da 2ª Restauración esmorece provocando unha violenta destrución social, económica e cultural sobre o noso pobo, cuxa maioría traballadora contempla a destrución de emprego e o crecemento do paro, desa Galiza que xa ten máis de 350.000 persoas sen traballo e que contempla como a mocidade ten como único futuro emigrar; a voadura dos sectores produtivos estratéxicos do país, do naval ao agrogandeiro pasando polo esganamento da investigación e o desenvolvemento; a privatización e espolio do aforro galego que se quere entregar ao gran capital financeiro; a degradación e privatización dos servizos públicos educativos, sanitarios, sociais e mesmo da xustiza; o roubo e escándalo dunha corrupción funcional ás relacións sociais de produción capitalistas; o emprego do goberno autonómico para destruír a nosa lingua e cultura; ou o incremento continuado da represión policial, xudicial e carceraria, como estamos a ver, contra aqueles movementos sociais, sindicais e políticos que rexeitan este réxime. E como corolario desas agresións, o medo, a pobreza, a precariedade social, a dor e angustia e incluso os suicidios. Denunciamos un réxime político e de acumulación de capital que amortalla vidas, esperanzas e mesmo cadáveres para atesourar moedas, cobiza e egoísmos.

Un réxime onde os sectores máis conservadores gañan tempo nunha das súas batallas máis mediáticas: a eliminación de dereitos sexuais e reprodutivos das mulleres. Este ataque contra o dereito a decidir sobre a reprodución non é accidental e está marcada pola ofensiva contra os dereitos conquistados polas mulleres nos últimos anos. Ao cuestionar a sabedoría das mulleres para decidiren sobre seus corpos e criminalizar aquelas que non queren ser nais, as posicións antiabortistas reforzan o seu papel como nais e esposas no ámbito doméstico.

Estamos diante dun modelo político e social que mete auga por todos os lados e do que nada se pode agardar, porque foi protexido de calquera tipo de mudanza e rexeita mesmo discutir. A súa lexitimidade do punto de vista político está cada día máis deteriorada e só lles fica o recurso permanente á represión para enfrontar as lexítimas demandas do pobo.

Só nos deixan un camiño para as transformacións que as persoas precisamos: A MUDANZA DE SISTEMA.

Os señores de negro, coa complicidade do gran capital, impoñen o secuestro dos dereitos fundamentais do noso pobo: económicos, sociais, lingüísticos e nacionais; utilizando a Constitución de 1978 como útil ferramenta ao servizo dos intereses dunha poderosa minoría oligárquica empeñada, en nome da ilexítima débeda e da “unidade de mercado”, na precarización e españolización definitivas de Galiza.

Estamos perante un momento decisivo para configurarmos o futuro: o vello está a morrer e aínda non agromou o novo. Todos os días afrontamos unha loita decisiva entre o poder económico de banqueiros, especuladores e grandes empresarios que contan coa complicidade dos partidos do réxime, e nós, a maioría do pobo traballador na defensa dunhas condicións de vida dignas. Esa loita require da suma de forzas e esforzos partillados para construírmos un futuro distinto e mellor para o noso pobo; pobo que se achega a esa loita necesaria cos “poderes da fouce i-os poderes da frol/ os poderes do traballo, do pranto e do pan”, á loita xerminal que aventurou o verso de Lorenzo Varela.

Facemos un chamado ancorado na razón emancipatoria á cidadanía consciente deste país e ao conxunto das forzas sociais e políticas e ao sindicalismo de clase do país, a esa inmensa maioría que vive do seu traballo, a se mobilizar nunha primeira acción pública que afirme a determinación e vontade de producir de xeito compartido un novo marco político, social e cultural, que acubille a toda a sociedade galega e permita o despregue de todas as capacidades e potencias que posuímos e que se atopan hoxe en día lastradas por un réxime político e social esgotado e que non é quen de garantir condicións de vida digna á maioría da sociedade, condenando á pobreza a máis de medio millóns de galegas e galegos.

Hoxe en día cómpre artellarmos unha alianza para producir un novo proceso que permita recuperar os nosos dereitos políticos, económicos, sociais, lingüísticos e culturais como pobo, de xeito que non teñamos que emigrar para gañar a vida, que non sexa posíbel sufrir un desafiuzamento, que as mulleres e homes que viven e traballan en Galiza, con independencia da súa situación administrativa, teñan acceso libre aos servizos públicos da nosa sociedade. Non haberá dereitos, liberdades e soberanía nacional galega se non sobardamos os estreitos e antidemocráticos muros deste réxime e damos carta de natureza ás prácticas da democracia participativa e directa. Cando se afasta o pobo, o baleiro ocúpano os intereses do capital. Cando o común enche as rúas, gaña o interese xeral e o ben público.

Para sermos máis, e maioría, na tarefa de construír unha Galiza soberana de iguais en liberdade, convocamos a cantas persoas e entidades acreditan na urxencia e importancia de artellarmos un espazo plural e partillado de acción política e loita social que rescate os poderes públicos do secuestro que sofren polo capitalismo da globalización ultraliberal e permita o exercicio da dignidade, da xustiza e da plena soberanía nacional ao pobo galego.

Convocan:

Bloque Nacionalista Galego
Coordenadora Constituinte do Projecto Independentista
Confederación Intersindical Galega
Central Obreira Galega
Federación Rural Galega
Movemento pola Base
Nós-Unidade Popular
Agir
Assembleia da Mocidade Independentista
Briga
Comités
Galiza Nova
Isca!
Liga Estudantil Galega

>descarga o manifesto en pdf